Amigowiec został porażony przez swoją ukochaną Amigę na śmierć i poszedł do nieba.
Staje przed Świętym Piotrem, a Św. Piotr się go pyta:
- Chciałbyś, amigowcu, pójść do nieba czy do piekła?
- Chciałbym się rozejrzeć - odpowiada amigowiec.
- Patrz, tak wygląda niebo - mówi Św. Piotr - pokazując dookoła.
- Niby chłodno tu - inteligentnie zauważa amigowiec.
- Teraz chodź, pokażę ci piekło - mówi Św. Piotr
Zjeżdżają do piekła, patrzą, a tam gołe panienki siedzą na monitorach - na ekranach widać
rajcowne d*.*y też - dookoła leżą Amigi, a nawet najnowszy model "Amiga CD Power Belzebub"
z procesorem Motorola 40000000000, która ma 100 TMipsów.
Wracają na górę - czyli do nieba - i Św. Piotr się pyta:
- No to jak - niebo czy piekło?
- Nie obraź się, Św. Piotrze - ale ja wolę do piekła - mówi amino
Dobra, pojechał na dół, wychodzi z windy a tu go dwa diabły za bary i do beczki ze smołą.
Przestraszony amigowiec - krzyczy, co się stało z tamtym piekłem, które widział poprzednio.
Na to jeden z diabłów odpowiada:
- To było DEMO, baranie, DEMO...
Finlandia, Hiszpania czy Cypr?
W Europie każda uczelnia rządzi się własnymi prawami, dlatego nie ma jednolitych zasad rekrutacji. Całe szczęście jest wiele bezpłatnych uczelni, na które naprawdę łatwo się dostać.
Wymogi
Oczywiście trzeba mieć maturę - polską lub międzynarodową, która
może bez egzaminów otworzyć wam drzwi najlepszych uczelni w Unii, jeśli wystarczy wam punktów. Niestety, w wielu krajach stawia się dodatkowe wymogi: zdanie egzaminów wstępnych, przejście rozmów kwalifikacyjnych itp. Każda szkoła ma własne zasady rekrutacji - czasem głównym kryterium jest po prostu liczba wolnych miejsc na danym kierunku, tak jest m.in. w Danii, Szwecji, Finlandii, Wielkiej Brytanii, Irlandii czy Hiszpanii.Są kraje, na przykład Francja i Belgia, gdzie nie ma żadnych ograniczeń, ponieważ selekcja odbywa się raczej na pierwszych latach studiów. O szczegóły musicie więc pytać na wybranych przez was uczelniach.Musicie znać język wykładowy w programach stypendialnych typu SocratesErasmus często jest to jedyne kryterium przyjmowania. Część szkół sprawdzi wasze umiejętności na miejscu, warto jednak mieć jeden z międzynarodowych certyfikatów i to najlepiej ten z najwyższej półki - na przykład Certificate of Proficiency in English.Przywileje i obowiązkiW Unii istnieje zasada, że studenci państw członkowskich mają takie same prawa i obowiązki co miejscowi. Czyli, jeśli w jakimś kraju państwo płaci za naukę, zrobi to także dla obcokrajowców. Grecja i Dania mają bezpłatny system wyższej edukacji, niestety w pozostałych krajach, trzeba będzie nadwerężyć własne portfele. Na szczęście będą wam przysługiwać również wszystkie miejscowe przywileje - zniżki na bilety, dopłaty do akademików, no i stypendia. Wszystko zależy od zasad przyjętych na konkretnych uczelniach i tam pytajcie się o szczegóły.Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej, polecam dwa portale - Eurydice (www.eurydice.org) i Ploteus (http://europa.eu.int/ploteus/portal/home.jsp) z masą informacji o różnych systemach edukacji w krajach UE.
Ola Kluzek